Kawiarka

I od razu uściślę w przedwstępie, posiłkując się cytatem wieszcza Adama.

“W Polszcze, w domu porządnym, z dawnego zwyczaju,
Jest do robienia kawy osobna niewiasta,
Nazywa się kawiarka;…
że nie o takiej kawiarce mowa będzie.

Nie wiem dokładnie ile, ale spokojnie z dziesięć lat męczyłem się, pijąc niedobrą kawę z kawiarki…

Była gorzka, czasami lekko przepalona, a jedynie co można by o niej powiedzieć, to to, że na pewno zawsze była mocna. Słodząc dwoma łyżeczkami cukru pół filiżanki, czy też popijając wodą albo podjadając czekoladą, tuszowałem gorycz.

Czasy te minęły jednak bezpowrotnie, bo właśnie przedwczoraj odkryłem sekret parzenia dobrej kawy w kawiarce. Sekret ów jest bardzo prosty, chyba nawet prostszy niż budowa przysłowiowego cepa, a polega na laniu odpowiedniej wody. Nie, nie… nic z tych rzeczy, które Wam przemknęły po głowie – żadna butelkowana deszczówka z Tasmanii, żadna woda z lodowca, który powstał przed tysiącami lat, ani też okraszona kryształami Swarovskiego, bo nie pochodzenie wody decyduje o smaku kawy z kawiarki (pomijam oczywiście wodę po parzeniu kiełbasy, wodę z odstojnika albo jakąś leczniczą po której mój kumpel Jarek, kiedy byliśmy na tournée w Krynicy, ledwie zdążył), a jej temperatura! Eureka!

Od przedwczoraj leję gorącą, dopiero co przegotowaną wodę do kawiarki, nasypuję mały kopczyk kawy (nie ubijając) skręcam (tu mały problemik bo parzy w rączki), wstawiam na palnik odkręcony na maksa i po minucie mam zaparzoną dobrą, nie gorzką i nie kwaśną kawę (tutaj znaczenie ma też kawa). Nie leję wody do pełna, a tak ciut powyżej połowy, a kiedy pojawia się żółta piana, zestawiam kawiarkę z palnika i wlewam do zagrzanej wcześniej filiżanki.

Ot i cały sekret parzenia kawy w kawiarce… nie dziękujcie.

 

Zamknąłem obwód na stałe

Pół roku było dobrze!

Pół roku odkurzała przytrzymując przycisk od odkurzacza jedną nózią i raptem po pół roku jest źle i już słyszę z drugiego pokoju – Nie wyrobię z tym odkurzaczem! Sam sobie tak odkurzaj! Albo go naprawisz albo za chwilę wyrzucę to dziadostwo na śmietnik! – no i dokończyłem sam. Ale od początku…

Jakieś “z pół roku temu” pstryczek nożny naszego “Meteora” zawiesił się na stałe w pozycji “WYŁ.”. Wcześniej miewał już humory i trzeba było się nieźle nagimnastykować żeby włączyć nogą (czy też ręką) pozycję “ZAŁ.”. I nie o siłę tu chodziło, a raczej o ilość naciśnięć. W kulminacyjnym momencie doliczyłem się nawet czterdziestu, zanim zaskoczył. Ale jak już zaskoczył w pozycji “ZAŁ.” to zapomnij o pozycji “WYŁ.” i czasami po prostu wyłączaliśmy go “z kabla”. No ale po którymś cyklu “czterdziestu naciśnięć nózią” pozostał na stałe w pozycji “WYŁ.” i od tego czasu odkurzanie, co by nie mówić, na pewno stało się bardziej energooszczędne, a patrzącemu z boku wydawać by się mogło czynnością wręcz luzacką.

Bo oto oczom jego ukazywał się nie ktoś, kto  dzierżąc w dłoniach rurę od odkurzacza, pochylony i zamaszyście odkurza wielkie połacie, a raczej ktoś kto odkurza od niechcenia z nózią opartą o urządzenie i to w najbliższym sąsiedztwie. Nic bardziej mylnego! – nózia zamykała obwód i inaczej odkurzacz nie działał. Niby niewygodnie ale na pewno oszczędnie, bo nie można było sobie odejść na bok, odsunąć krzesło, czy też stół bez przerwania obwodu, a co za tym idzie poboru energii. Czyli zaleta.

I wszystko byłoby cacy, do wczoraj, czyli do soboty popołudnia, kiedy żona “pękła” (ale dobra, ma do tego prawo, więc nie komentuję) no a weź znajdź fachowca w sobotę po południu? W sobotę po południu nie należy szukać fachowców i lekarzy, samochody i sprzęty nie powinny się psuć, a zęby boleć bo to czas na kupowanie zakąsek i rzeczy po których się “zakąsza”. Bo powiadam ci “prędzej wielbłąd przejdzie przez ucho igielne, niż dentysta/fachowiec/mechanik odbierze od ciebie telefon w sobotę po południu!”… podparty tą starą jak świat prawdą ochoczo wziąłem się do roboty.

 

Inspirację wziąłem z grafik, wpisując w Google hasło “elektryk płakał jak naprawiał” i o! Rozwiązanie przyszło w try miga! Czas naprawy 15 sekund. Potrzebne narzędzia: śrubokręt i samowkrętka. I masz! Zamknąłem obwód na stałe. I naprawione!

 

 

 

PKP i WC

Wiecie zapewne moi mili jak wyglądało korzystanie z toalet w pociągach dawniejszych*, kiedy to ci wybrańcy, którzy już nie byli w stanie dowieźć zawartości swoich trzewi do celu podróży, musieli skorzystać z “wygódki” w wagonie? Jeśli nie to, gwoli przypomnienia, powiem tylko, że było to przeżycie, które odciskało swe piętno, na całym późniejszym życiu oraz na planowaniu podróży kolejami, a sprowadzało się ono do tego, żeby z tejże “wygódki” pod żadnym pozorem w przyszłości nie korzystać.

Kiedy jednak trzeba było, a szczęśliwiec ten wygrywając los na loterii, zastał ów przybytek w stanie schludnym, to wiedzieć należy, że muszla klozetowa była konstrukcyjnie i  bezpośrednio połączona, przy pomocy kawałka rury z torowiskiem. Widok tedy na szybko przemykające podkłady kolejowe oraz, szczególnie zimą, oddolny nawiew lodowatego powietrza na osłonięte zazwyczaj części ciała i powodowały pewien dyskomfort u użytkownika.

Jakaż zatem jest ma radość, że czasy te minęły bezpowrotnie i dożyłem w końcu toalet o zamkniętym obiegu! A w dodatku czystych! Wyposażone są w ubikację (bez podglądu na torowisko!), lustro, umywalkę, suszarkę do rąk, gdzie ich włożenie może co prawda spowodować atak serca u ludzi o delikatnej kondycji, ale nie czepiajmy się. Tym bardziej, że nowe toalety mają nawet zamontowany przewijak. No i właśnie z nim mam pewien problem bo…

Bo zdarza mi się czasami wracać pociągiem po spożyciu, a że po wódce jestem jak nowo narodzony (chodzę po czterech i trzeba mnie przewinąć) chętnie skorzystałyby z owego gadżetu osoby, które mnie do domu eskortują. Problem mamy niestety taki, że w gramaturze się jeszcze mieszczę, ale niestety w limicie wieku już nie!

*Pociągi dawniejsze…

 

 

Sałateczka i pyreczka

Sałateczka

Ponieważ moja żona (“Panowie pozwolą. Moja żona… Zofia!” – zawsze, ale to zawsze przypomina mi się ten kultowy cytat z “Misia” pomimo że moja żona Zofią nie jest) wciąż, a właściwie kiedy wcinamy sporządzoną/sporządzone (bo jest kilka wariantów) przeze mnie sałatki, powtarza mi w kółko, że powinienem otworzyć bar sałatkowy, postanowiłem podzielić się ze światem, “tajemnicą” sporządzenia dobrej sałatki (a niech tam) “śródziemnomorskiej”!

– A więc baza (w zależności od upodobań) to – sałata lodowa albo rukola, pomidory i mozzarella albo feta, co nie wyklucza sytuacji, że niewolno nam użyć wszystkich tych rzeczy do zrobienia jednej sałatki.

– Natomiast dodatki (w zależności od upodobań) to – ogórek, papryka, pomelo, pomarańcza i na samą górę, jeśli jest – bazylia (tylko na Boga nie suszona z tytki!), co nie wyklucza sytuacji, że niewolno nam użyć wszystkich tych rzeczy do zrobienia jednej sałatki…

Wykonanie:

Myjemy rukolę (chyba że kupimy już płukaną z Biedronki!) osuszamy (ale bez przesady) lub sałatę lodową porwaną na mniejsze kawałki, kładziemy na talerze, a następnie układamy na nią w kolejności: pomidory i mozzarellę albo, na koniec można całość “okrasić” listkami bazylii.

Sosik, czyli rdzeń i tajemnica sałatki:

Wyciskamy (mowa o dwóch porcjach) pół cytryny, dodajemy (lub nie) kilka kropel octu balsamicznego, “większą” szczyptę soli, dwie łyżeczki cukru (nie bać się!), dość dużo pieprzu (ja kręcę młynkiem chyba ze dwadzieścia razy), wyciskamy ząbek czosnku, całość rozcieramy i wlewamy ze dwie łyżki oleju bądź oliwy – jak kto lubi. Mieszamy i polewamy naszą sałatkę “śródziemnomorską”! Smacznego!

P.S. Autor wraz z małżonką preferuje zawsze dodatek pomarańczy…

i pyreczka

Natomiast, gdyby komuś powyższy przepis wydawał się nazbyt ekstrawagancki, fikuśny (pomelo, bazylia, mozzarella???  – czy go pogięło?!!) czy, idźmy dalej – taki “nie nasz”, to dla osób preferujących chleb ze smalcem czy rodzime smaki, mam propozycję “sałatki” na ciepło równie finezyjnej jak wspomniany chleb ze smalcem.

Skład: cebula, sól, pieprz, olej lniany lub rydzowy* i pyreczka.

Przygotowanie: cebulkę siekamy i odstawiamy aż się “zmorzy”, czyli puści soki, następnie dajemy szczyptę soli, trochę pieprzu, wlewany olej, wkładamy ciepłego, ugotowanego wcześniej w mundurku ziemniaka (rzecz jasna bez mundurka), dziabiemy widelcem i wcinamy aż nam się uszy trzęsą!** (Taką przynajmniej mam nadzieję).

* Olej rydzowy, gwoli wyjaśnienia, to nie jest olej z grzyba rydza, tylko z Lnicznika siewnego, popularnie zwanego lnianka lub rydz, a przysłowie “lepszy rydz, niż nic” odnosi się właśnie do tej rośliny, którą siano na kiepskich glebach w celu pozyskania oleju.

** Unikamy po spożyciu ewentualnych randek, spotkań biznesowych tudzież spowiedzi.

 

 

 

 

 

Smacznego!!!

 

 

Kozia bródka

“Kochanie! A może przejechalibyśmy się do lasu na grzyby?”

Kiedy w końcu twoja żona (lub mąż) walnie na jesień tym tekstem, który słyszysz co prawda każdej jesieni, ale wciąż jest dla ciebie bardziej jak walniecie młotka w potylicę niż zaproszenie do przygody, nie pozostaje ci nic innego, jak wyjazd do lasu. Przy okazji zastanawiasz się, po co wczoraj przez pół dnia myłeś, woskowałeś i odkurzałeś samochód i czy podróż po drogach nieutwardzonych, nie zaszkodzi dopiero co wymienionym przez ciebie “we warstacie ze Zygą” (o Jezu jak ten łeb bolał na drugi dzień!) końcówkom drążków sterowniczych?

– Las. Tak kochanie – mówi twoja żona (lub mąż) – tam odpoczniesz. Cisza, spokój, szum drzew, słowem: łono natury, a przy okazji nazbieramy grzybów! Czy ty wiesz ile kosztuje taka tyciunia torebusia suszonych podgrzybków? O prawdziwkach w ogóle nie ma co mówić!

No tak, za młodych lat las i łono kojarzyło ci się z naturą ale w nieco innym wydaniu, teraz już tylko ze spokojem, szumem drzew i grzybami…

Jedziecie. Kończy się droga utwardzona, a ty zauważasz, że luzy były nie tylko na końcówkach drążków sterowniczych, bo na dziurach ewidentnie coś stuka w prawym, przednim kole. “Może to łącznik stabilizatora?” – myślisz sobie – znowu “warstat, znowu Zyga i znowu będzie łeb bolał” . W lesie okazuje się, że twoja żona nie była jedyną, która nalegała na ten wyjazd. Samochodów jest tyle, że nie ma gdzie zaparkować, a między drzewami widać tłum ludzi.

Wszyscy kręcą się w kółko z wiaderkami i koszykami, a niektórzy w ogóle bez niczego, jakby się pogubili. Gdzieniegdzie wokół dorosłych biegają dzieciaki, bawiąc się w berka. Faceci chodzą lekko chwiejnym krokiem z fajkami w gębach, dzierżąc w dłoniach puszki z browarami. Jeden gdzieś z boku sika pod drzewo, a dwóch, obok miejsca gdzie udało ci się zaparkować, w ogóle nie wyszło z samochodu i robią flaszkę: “Walniemy połówkę i pójdziemy w moje miejsce Zdzisiu – mówi jeden ochrypłym głosem. – Tam grzyby będziemy kosą kosić!”.

– Kochanie nie martw się – uspakaja ona – dziesięciu idzie, a jedenasty zbiera! Pójdziemy głębiej w las, tam na pewno będzie mniej “grzybiarzy”.

Po półgodzinnym szybkim marszu w knieje i zgarnięciu po drodze przy pomocy twarzy, kilkunastu pajęczyn z wielkimi i tłustymi “pajorami”, uwalniacie się w końcu od innych. Faktycznie jest spokój i cisza. No, może z lekka zmącona pytaniem, które gdzieś ci tam pika głęboko w głowie – czy jesteśmy w stanie trafić z powrotem do auta? Ale nic to. Zaczynamy zbierać!

Grzybów nie widać. Widać za to, że przed wami byli tu już inni – wypłowiałe paczki po tanich fajkach, puszki po Żubrach i plastikowe butelki leżą sobie wygodnie na poszyciu z zielonego mchu. Zbierasz je do koszyka niczym grzyby, a co masz zrobić? Przecież nie zostawisz tego syfu w takim pięknym miejscu.

Po godzinie “grzybobrania” koszyk jest już pełen. Przeważają głownie puszki po piwach o swojskich nazwach typu: Poker, Kuflowe, VIP, a nawet piwo o nazwie Piwo z Tesco! Są też plastikowe butelki o różnych pojemnościach, paczki po fajkach, opakowania po ciastkach, jedna”emerytka” po Żołądkowej Gorzkiej i zelówka. Najciekawsze jest jednak to, że jesteś z siebie zadowolony. Posprzątałeś przecież las! Metamorfoza zaś zaszła całkowicie niezauważalnie – po prostu w którymś momencie zamiast wypatrywać grzybów, przerzuciłeś się na puszki, butelki i pudełka, traktując je jako trofea równe najpiękniejszym prawdziwkom!

Żona zresztą podobnie, a rywalizacja po pewnym czasie przybrała tak ostrą formę, że o butelkę po Fancie prawie się nie pokłóciliście

– Ja ją pierwsza wypatrzyłam! Jest moja! – dzielnie atakowała.

– Ale ja do niej pierwszy dobiegłem – odparłeś.

– Bo mi podstawiłeś nogę i się przewróciłam! To jest nie fair! Sędzia by tego nie uznał! Dostałbyś czerwoną!

– A widzisz tu gdzieś sędziego? No chyba że liczysz tego kruka, co kracze gdzieś nad nami? – zaśmiałem się.

– Na pewno ma więcej oleju w głowie niż ty i jest bardziej fair! A na pewno nie podstawiłby nogi swojej pani krukowej!

– Jak już, to mógłby jej co najwyżej skrzydło podstawić, chi, chi – zachichotałem.

– Nieważne! Skrzydło czy nóżka. Skrzydła by jej też nie podstawił, jak ty mi nogi.

– Boś hycała jak kózka przez te chaszcze. Sama się o to prosiłaś. Ale przyznaję, że wcale zgrabnie hycałaś! Z taką gracją, jak kozica wręcz!

– Żebym ci nie powiedziała jak nazywa się samiec kozy, mądralo?

– ??? – udałem że nie wiem, robiąc głupią minę.

– Kozia bródka!!! – krzyknęła nagle.

– Co? Samiec kozy to “kozia bródka”? Ma bródkę, to fakt, zresztą pani koza też ma, ale z tego co pamiętam, pan koza to cap.

– “Kozia bródka” capie! (No i w końcu mnie tak nazwała). Tam! – pokazywała ręką gdzieś za moje plecy – I to jaka wielka! Będzie obiad dla całej rodziny! Mniam! – odwróciłem głowę i faktycznie zauważyłem coś białego w mchu.

– To pewnie jakiś trujak.

– To kozia bródka, czyli szmaciak gałęzisty, a właściwie siedzuń sosnowy – sypała nazwami jak z rękawa, jak jakiś mikrobiolog, czy jakoś tak.

– Co? Ten kalafior? Ten “szmaciak”? Chyba żartujesz? To jadalne w ogóle jest? – nie kryłem zdziwienia.

– I to jeszcze jak! I jaki smaczny! Bierzemy go i zwijamy się do domu. Mamy dwie kuszki śmieci, trochę podgrzybków i kozią bródkę. I wystarczy. No!

Jednak “pikanie” w głowie mnie nie zmyliło. Faktycznie nie mogliśmy odnaleźć drogi do samochodu. Na szczęście spotkaliśmy dwóch panów idących pod rękę (co to po flaszce mieli iść grzyby kosą kosić) i pokazali nam właściwą drogę. Dalej już kierowaliśmy się odgłosem łamanych gałęzi, krzykami dzieciarni oraz charakterystycznym bekaniem, które występuje u facetów, po wypiciu minimum trzech, tanich piw.

Po przyjeździe do domu ochoczo zabraliśmy się przygotowania “koziej bródki” – przepis (KLIK).